Review for Rare Flatsen

Review for Rare Flatsen

9789044824223Wat was dit een frustrerend en vervelend boek.

Normaal vind ik Gerard van Gemert’s boeken best redelijk leuk, dus ik keek dan ook uit om een nieuw boek van hem te lezen toen ik die zag in de bieb. Het klonk als een leuk concept. Voetballers die genoeg hebben van al het gedoe, besluiten dan maar hockeyers te worden. Helaas is het boek overlopen door slechte karakters, POV die rondhupselt als een lammetje, karakters waar ik geen idee van heb hoe oud ze zijn en nog wat andere dingen.

Laten we beginnen met de karakters. Ik mocht geen enkele van de jongens. Niet in het voetbal/hockey team, maar ook vooral niet Roderick-Jan. Roderick-Jan, is het type jongetje dat altijd zijn zin krijgt en een sport bederft door zo bekakt te doen tegen alles en iedereen. Typisch gevalletje van pappie is de baas dus mag ik lekker alles uitvreten wat ik wil. Het is een karakter-type dat ik echt haat.
Dan hebben we nog al de andere jongens. Mijn God, wat een attitude hebben die gasten, ik was gewoon zo gefrustreerd met ze dat ze zo’n groffe bek vaak opendeden. Tegen de directeur/baas van het hockeyen, tegen tegenstanders, tegen eigenlijk alles. En sorry, een keer is het leuk om ze dit te zien doen, ookal weet je dat het niet goed is, maar als ze het ook nog tegen de directeur gaan doen, meerder malen, dan vraag ik me af hoe ze nog mogen hockeyen. En sure, de directeur was ook niet echt aardig, maar dan nog zet je nooit een grote bek op tegen zo’n persoon. Ik had op zijn minst verwacht dat ze er wel een waarschuwing over zullen krijgen, maar niks. Erg jammer.
Volgens mij was het Mats (sorry, te veel personen, en ze liepen op een gegeven moment gewoon in elkaar over), wat een etter is dat zeg. Altijd maar grapjes uithalen, niet eens een keer iets serieus nemen. zucht
Quinten, ik vond hem een beetje vreemd. Hoe hij werd behandeld door de groep, maar ook dat blijkbaar alle meiden op hem vielen. zuchtDie trope zie ik nou zooooo vaak in anime en manga dat ik, als ik het zie voorbij komen, mijn ogen rol en zucht.
Zoe was het ergste karakter uit het hele boek. Haar beweegredenen zijn triest en zwak en ze was gewoon een achterbaks kreng. En helaas, ik heb het gevoel dat mevrouw krengetje in het volgende boek lekker veel er zal zijn. Nog een reden voor mij om het boek te negeren. Want sorry, ik had al verschillende keren dat ik het boek gewoon wilde dichtgooien en wegschuiven vanwege mevrouw boo-hoo, maar ik wilde toch doorlezen omdat ik wel eens wilde weten wat er nou met die sleutels was gebeurd. Jammer dat dat ook een teleurstelling was.

POV springt rond, in ieder geval zo leek het wel. De ene keer hadden we Mats, dan Noud, en volgens mij hadden we ook nog andere karakters aan het woord, maar sorry, ik kon op een gegeven moment niet meer uitelkaar houden wie wie was en ben maar gewoon het boek gaan lezen met een attitude van: “Who cares any more!”.

Ik was ook nog niet uit van de leeftijd van de jeugd daar. Van het feit dat ze kinderen zeggen, en meester, gok ik basisschool leeftijd, maar helaas kan dat betekenen dat onze karakters tussen de 5 en 12 jaar oud zijn. Daar heb ik nog niks aan. En gegeven hoe ze af en toe spraken over de meiden, vond ik ze meer in de richting van brugklas. Best verwarrend. Ik vind het niet super erg om de leeftijd niet te weten, maar in sommige gevallen vind ik het wel fijn om te weten.

Het idee was leuk, ik kan me best voorstellen dat je na zoveel vervelende en rotte wedstrijden je wat anders wilt doen. Het was wel hilarisch om te zien dat ze er niks van bakten.
Wel een beetje jammer dat ze weer een grote bek moesten opzetten, of gewoon niet altijd naar de coach wilden luisteren. Dat zegt mij ook dat het misschien niet altijd de tegenstanders waren die het eerste waren met slechte dingen. Als jij een team hebt met bijna allemaal jongens die op alles commentaar hebben, vrij grof zijn, dan sorry, is het ook de schuld van deze jongens. Jammer dat ze dat zelf niet door hebben. Ook jammer dat de jongens in plaats van rustig blijven en desnoods een volwassene erbij halen, meteen opmerkingen maken, de scheidsrechter uitdagen en meer. En ja, ik kan me voorstellen dat je dat na een paar wedstrijden niet meer doet, maar wat ik ook zeg, ik geloof er niks van dat de tegenpartij altijd de schuldige is. Wie zegt dat ons team niet begon met opmerkingen (zoals ballonbuik) en dat het andere team er tegenin ging? We zullen het nooit weten, maar het zette me wel aan het denken.

De illustraties waren ook jammer. Ze waren wel leuk, en de stijl past bij het boek, maar het waren er zo weinig. Heel sporadisch was er eentje, en dat is toch jammer.

In totaal, ja, ik vind het echt super jammer. Ik was er echt naar aan het uitkijken om dit boek te lezen. 🙁

1star

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *