Review for Iep!

Review for Iep!

Wat zou jij doen als jij een klein meisje vindt met vleugels in plaats van armen en handen?

Ik had nog nooit van dit boek gehoord, in ieder geval er gaat geen lichtje branden bij de titel. Ik heb dit boek gekozen omdat ik een paaskaartje bij de bibliotheek zag staan met een leuke beschrijving over het boek.

Helaas moet ik zeggen dat ik het maar allemaal erg vreemd, overdreven, en wazig vond. En ja, ik weet dat ik misschien té oud ben voor dit boek/het verhaal, maar ik lees genoeg jeugdboeken en de meeste vind ik leuk. Oh, en ik weet zeker dat kleine Mehsi dit boek ook niet heel erg leuk had gevonden.

Het begon wel leuk, met twee oudere mensen die op een dag een meisje vinden met vleugeltjes. Ze zorgen goed voor haar, en ze zijn heel lief en vriendelijk. Maar op een dag, als Tine met Viegeltje naar buiten gaat en de grote stad bezoekt, gaat het mis. Viegeltje moet flapperen. Viegeltje moet weg. En vanaf dat punt wordt het boek minder en minder. Want we ontmoeten Loetje (bah, ga weg), we zien Tine en Warre door de stad gaan (en totaal niet snappen hoe het leven werkt), we zien ook Viegeltje en hoe dichtbij ze eigenlijk is bij Tine en Warre (en later ook bij Loetje), maar dat het heel lang duurt voordat ze weer een kans hebben om haar te zien. Er gebeuren allerlei vreemde dingen en ik was op een gegeven meer aan het lezen omdat ik wilde weten of Tine en Warre ooit Viegeltje weer zouden zien.

Loetje was een karakter die ik in het echt ook niet zou kunnen uitstaan. Ze is het type dat als ze iets vindt, dat ze dan niet op zoek gaat naar de eigenaar of persoon bij wie het hoort, nee het is nu van haar. En als de eigenaar/ouder/persoon bij wie het hoort het terug wilt dat ze dan zegt dat zij het heeft gevonden en dat het dus van haar is. Hoe werkt dat? Dus als jij een loslopend hondje ziet dan mag je het meenemen want het is van niemand op dat moment? Of als je iets op straat ziet is het maar van jouw? Um, sorry. Wat? Loetje, echt zoek hulp. 😐

En dan is er de oppas. Wauw, mevrouw wat een verantwoordelijkheid heeft u zeg. Oh, een kind van 7 (dat is de leeftijd die ik haar geef, maar soms denk dat ze eerder 4 of 5 is) zegt dat ik weg mag, want ze gaat met twee wildvreemde mensen mee, goh, wat leuk. Nou, als ik maar betaald krijg voor de week dat ik moet oppassen. Nou doei hé.

Ik vond het ook wel apart hoe het boek eindigde en hoe gehaast het uiteindelijk voelde. Ze doen er zo lang over maar dit stuk vliegt voorbij voor je het weet. Wel jammer.

Er zijn ook illustraties, ik vond ze wel redelijk. Ze pasten in ieder geval goed bij het “Wat ben ik aan het lezen”-verhaal.

Dus ja, niet mijn verhaal. Heel jammer.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: