Review for Dagboek van een Taekwondo meester

Review for Dagboek van een Taekwondo meester

Een jongen wordt geforceerd door zijn vader om Taekwondo uit te oefenen. Heeft hij er zin in? Nee.

Ik wist eigenlijk niet dat dit een deel was in een serie. Ik zag gewoon dit boek, was geinteresseerd (en een beetje aan het zuchten, zie ietsje verder in de review waarom), en nam hem mee. Toen ik thuiskwam en ik begon met lezen zag ik dat er dingen werden verteld die in eerdere boeken waren gebeurd. Zoals de vriendschap tussen hem en degene die hem altijd pestte. Of dat hij verteld over de andere sport-dingen die hij al heeft gedaan. Het hinderde niet te veel, maar het was wel een beetje jammer. Ach, en niet alsof mijn bibliotheek meerdere delen heeft naast dit deel. Alleen blijkbaar deel 1 hebben ze. 😛

Ontmoet Marcus, een jongen die veel liever niet wilt sporten, maar nu op Taekwondo moet. Ik lag even dubbel omdat hij dacht dat Vechtkunst gewoon betekende dat men ging tekenen en schilderen. Daar ging een droom toen hij achter de waarheid kwam. Ik vond het toch leuk dat hij het probeerde, en ik lag nog verder dubbel om hem de bewegingen te zien maken en er maar zijn eigen draai aan probeert te maken. Hij maakte zelfs een paar eigen bewegingen.

We hebben ook weer een pestkop, want dat kan natuurlijk niet ontbreken of zo? Ik vond die jongen echt sneu, en ik vond het nog sneuer dat niemand er per se iets aan deed. Ze lieten Marcus maar een beetje aan zijn lot. Ja, later helpt Erik (een niet zo’n aardige man, en dat is nog lief gezegd) hem als er een wedstrijd aankomt die belangrijk is voor Marcus en zijn beste vriend, maar verder is het net alsof iedereen gewoon de oogjes dichtdoen.

En moet die instructeur nu Yoda-praten? Ik vond het nogal gemeen. Die man kan waarschijnlijk gewoon niet zo goed Nederlands (of wat de taal is die het boek origineel is) en praat vreemd. Ik heb wel meer mensen die een taal niet spreken zo horen praten en ik heb nou nooit gedacht OMG Yoda. Maar ach.

Waarom moeten ouders toch zo doordrammen? Sorry hoor, maar als ik een kind had en hij wilde echt niet op sport, dan gaat ie niet op sport. Zo makkelijk is het toch? Waarom zou ik mijn kind forceren om dingen te doen? Als hij uiteindelijk toch nog uit zich zelf wil, dan is het goed, dan gaan we ervoor. Maar ik word echt moe van ouders die blijkbaar niet willen snappen dat misschien hun kind al blij is en gewoon lekker wil rekenen of wil leren.

Helaas moet ik zeggen dat ik eigenlijk wel een beetje zat ben van de overvloed aan Dagboek van, blablabla dagboek blabla. Eerst vond ik ze nog leuk, maar nu zijn er zoveel dat ik, als ik er een zie, toch even met mijn ogen rol. En het is ook nog eens zo erg dat ELK boek zoals dit gewoon dezelfde formula toepast. Je neemt een kind, je zorgt dat ie niet veel kan, laat de lezer zijn stuntelige leven zien met natuurlijk een groepje ouders die niks kan of “hilarisch” het kind voor schut zetten. Je gooit er een berg illustraties bij, en voila, boek gedaan. Ik heb nu al tig van deze Dagboek dingen gelezen, en echt, het is gewoon allemaal hetzelfde. Ik zag bij deze echt niks nieuws wat ik niet al in tig andere Dagboeken had gezien. Ja, dit wimpy kind had weer eens een andere hobby, maar voor de rest loopt het verhaal en de hoe het karakter zich ontwikkeld, de situaties die hij ontmoet, hetzelfde. In plaats dat ik het creatief vind, denk ik dat de schrijvers gewoon lekker met de hype meegaan. Makkelijk verdienen of zo. Sorry als dit gemeen klinkt, maar zo voelt het wel voor mij. Het is net als je in YA opeens een onderwerp veel ziet voorkomen, zoals de vampier hype, of de dystopia hype. Iedereen gaat opeens voor dat onderwerp. 😛

Zoals je ziet, ik heb nou niet echt veel goeds te vertellen over het boek. Ik heb nog twee dingetjes die ik wel goed vond, ja ja, en dat zijn de illustraties. Ik vond ze grappig en ze pasten goed bij het verhaal en Marcus en hoe hij dingen deed. Het leek soms vrij simpel maar dan trok Marcus weer een gekke bek en ik lag dubbel.

Ook dat we wat leren over Taekwondo was leuk. Hoe knoop je je gordel? Wat zijn de verschillende kleuren, en nog wat andere dingen.

Dus ja, niet helemaal een boek dat ik erg leuk vond, waarschijnlijk ook voornamelijk vanwege de overvloed van Dagboeken die altijd hetzelfde zijn. Ik hoor je nu zeggen, maar Mehsi? Waarom lees je ze dan? Nou, omdat ik toch hoop dat ik er een zal vinden die anders is dan de anderen! Maar misschien moet ik deze queste dat gewoon opgeven.

Ik weet dus niet of ik dit boek zou aanraden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: